Cupcakeje

Van de brug tegenover De Waag kwamen mij twee meisjes tegemoet, jaar of tien schatte ik ze. Een ervan droeg een dienblad met een stuk of twintig kleurige cupcakejes. " Meneer, mogen we u iets vragen?" "Jazeker!" Het ging om Young Africa, een microkredietproject en met de verkoop van de cakejes wilden ze geld ophalen voor dit project. Ze hadden het niet zelf verzonnen, het bestond echt. De cakejes en de meisjes ook. Ik haalde mijn portemonnee tevoorschijn en voor 1 euro was ik de trotse bezitter geworden van een van die zelfgemaakte cakejes. Op het glazuur aan de bovenkant was wat hagelslag te herkennen. Straks bij een kop koffie, dacht ik. Maar eerst brood halen, en eens goed ontbijten. Cakeje ging zolang in het voorvak van mijn schoudertas.
Enfin, zoals dat gaat na een goed ontbijt, dan ga je eens wat dingen doen. En daarna weer andere dingen. En je pakt je tas in want je moet naar Arnhem. Boeken, tijdschriften, een stuk krant, wat schone kleding want er ging gelogeerd worden, brood voor onderweg, fles water, paraplu. Het cupcakeje ontdekte ik in Arnhem weer, een stukje voor het Johnny van Doornplein. Het was wat platter geworden en het zat vooral nogal tegen mijn agenda geplakt. Voor het goede doel heb ik het toch maar losgepeuterd en opgegeten, voorzover het tenminste loskwam van de kaft.
Het smaakte zoet.

Quiche opwarmen

Dacht een stuk quiche op te warmen maar oventje maakte kortsluiting. Tot drie keer aan toe. Na eerste keer gaf ik stekker verlengsnoer de schuld, daarna het stopcontact opengeschroefd maar het bleek echt het oude trouwe (nu even wat minder) Moulinex B56 oventje te zijn.
Maar ik had nog een magnetron in de kast staan, ergens.
Die tevoorschijn gehaald, maar het ontdooien en op juiste temperatuur brengen duurde toch langer dan de handleiding deed vermoeden. Tussendoor maar weer even achter de computer gekropen. Toen het apparaat klaar was hoorde ik het afslaan en ben de keuken weer in gelopen. Het stukje quiche was wel warm, maar verder dan handwarm kwam het nog niet. Nog een paar minuten op volle kracht, dan zou het wel goed zijn. Ik ging weer even in het kamertje tegenover de keuken zitten, verder met computeren en hoorde even later de magnetron weer afslaan. Nog maar weer eens kijken. Nog steeds niet heet. Nóg maar een paar minuten op volle kracht. Weer achter de computer. Wat zal het geweest zijn? Twee minuten, drie minuten?
Piep!!! Piep!!! Piep!!! Piep!!! Piep!!! Piep!!! Piep!! Piep!!!. Daar kwam al snel een tweede piep bij. Dus toen ging het van Piep-piep!!!!! Piep-piep!!!!! Piep-piep!!!!! Piep-piep!!!!! Piep-piep!!!!! (enz...)

Twee van de drie rookmelders gingen af.

Ik heb brood gegeten.

Van Jupiter naar Stilte

Volgens Wim Noordhoek rijden alle trams naar de hemel. Deze rijdt van Jupiter naar Stilte. Dat komt een aardig eind in de buurt.

Pluggen nr. 7

Kijk nu al een jaar of twee bij de pluggen. Elke keer dat ik in een doe-het-zelf zaak kom kijk ik bij de pluggen. Op zoek naar nummer 7. Pluggen formaat 7. 7 dat is de maat, heeft vooral te maken met de diameter, maar dan weer niet precies het aantal millimeters. Ze zijn er niet. Ze zijn er gewoon niet. Alsof ze er nooit geweest zijn. Je kan het aan een winkelmedewerker vragen. En dan krijg je als antwoord: "Pluggen nummer 7? Nee meneer, die bestaan niet. We hebben wel...". En dan komt dat hele rijtje van 4 tot en met 8, met een gat, een hapering tussen 6 en 8.
Daar hoort nummer 7. Pluggen nummer 7. Gewoon nummer 7!

Gamma, Praxis, Karwei... hallen vol ijzerwaren, hout en plastic maar een gewone plug nummer 7 is er niet bij!


Een plug nummer 7 ziet er zo uit. In het midden. Links pluggen met het formaat 8, rechts met 6 en daar tussenin twee pluggen nummer 7.



Hier nog even van de bovenkant. Het staat er echt op. De kleine zijn de pluggen nummer 6, in het midden de pluggen nummer 7, en rechts wat pluggen nummer 8.

link naar geluid, gebruikt in de uitzending van Radio PingPong (http://radio-pingpong.blogspot.com/2011/03/31-maart-2011-ferry-heyne.html)

Een toevallige ontmoeting

Was in het Huis van de Poëzie afgelopen donderdagavond. Dat vond plaats in het Utrechtse stadhuis. Optredens van tal van dichters op alle mogelijke locaties: één op één, twee stoelen tegenover elkaar ergens in de hoek van een gang, met een stuk of tien mensen, samen met de dichter aan een ovale tafel, met vijftien toehoorders in de kamer van een van de wethouders. Maar ook voor een groter publiek, in de grote hal beneden, voor de VPRO-microfoon, overal. En ook in de wandelgangen liep je voortdurend tegen dichters aan. Je moet er van houden.
Na een optreden van Pieter Boskma op de tweede verdieping bijgewoond te hebben ben ik met het programmaboekje in mijn hand eerst maar eens op verkenning gegaan. Een etage lager was ik bezig met een route te plannen naar de geïmproviseerde studio van De Avonden toen ik links van me aan het einde van de gang de rijzige gestalte zag van Victor Vroomkoning. "Kom, die groet ik eerst even." Een jaar of twee geleden hebben we elkaar ontmoet en dat was een bijzonder aangename kennismaking geweest. Ik steek mijn hand uit, druk de zijne en bemerk enige vervreemding in het gezicht van Victor. Hij kon zich mij kennelijk niet herinneren. Ik dacht, ik help hem even: "Twee jaar geleden hebben we elkaar in Winterswijk ontmoet, met Bart Droog." "Winterswijk? Ik ben nog nooit in Winterswijk geweest!" Victor is oud, althans een stuk ouder dan ik, maar ik schrok toch wel. Op zekere leeftijd is het helemaal niet zo vreemd als iemand een beetje vergeetachtig wordt, maar om nou van het ene op het andere moment (goed, er zaten twee jaar tussen) met een redelijk vergevorderd stadium daarvan geconfronteerd te worden, dat doet je toch wel even nadenken. Wat ga ik nu nog zeggen, zonder de situatie niet nog pijnlijker te maken? "In de bibliotheek, met Gedichtendag, twee jaar terug, met Bart, Bart Droog", probeerde ik nog. "Ik ken die hele Bart Droog niet en ik ben nog nooit in Winterswijk geweest!" De stelligheid van zo-even was nu toch wel een aardig eind richting irritatie aan het gaan. Ik verontschuldigde me maar, wat moet je anders doen? Ik keek nog eens naar zijn gezicht en realiseerde me toen dat ik tegenover H.C. ten Berge stond.

Welk lied was dat?

Ik was in 1991 een keer als Moordgast te gast in een radiostudio die in een pracht van een villa gesitueerd was. Mocht daar over m'n werk vertellen en mijn mening geven over drie potentiële moordplaten ( door middel van wegstemmen of juist de beste van de drie uitkiezen, ik weet het niet meer).
En, wat eigenlijk veel leuker was, ik mocht mijn favoriete liedje laten horen. Tasje met lp's meegenomen, ik mocht me eens bedenken onderweg, maar het werd gewoon het lied dat ik thuis al uitgekozen had.
En vandaag kreeg ik een mail van iemand die dat toen gehoord heeft, op een cassette opgenomen heeft, maar op de cassette niet de aan- of afkondiging heeft staan. Welk lied of dat was?
Dat zijn nou berichten waar een mens blij van wordt. Het is nooit te laat om iets moois te delen.

Zo ziet de lp-hoes er uit: http://www.eyelessingaza.com/phot.html