Niet in een team of zo, maar gewoon bij gelegenheid. Waarschijnlijk maar een paar keer, hooguit vier of vijf keer, en dat dan in een periode van een paar maanden.
Hij kon het wel, een beetje. Ja, hoe zeg je dat? Hij kon mooi passeren, een soort sierlijke truc waarmee hij telkens voorbij z'n man kwam. Dat wel. Maar verder... meeverdedigen deed hij niet. En als hij de bal kwijtraakte was hij een beetje uit z'n doen, zei hij niks maar gedroeg zich alsof hij elk moment kon roepen: ik doe niet meer mee, ik vind het niet leuk, ik stop ermee. Na een seconde of tien trok hij dan wel weer bij, maar stomvervelend was het wel.
Het is dat je het buiten het voetbal wel met hem kon lachen en hij tijdens het spel soms ook gevatte opmerkingen had anders... nou ja, weet ik niet. Het is gewoon niet leuk als iemand tijdens het spel er telkens mee ophoudt, gaat lopen pruilen. Daar werden we, nou ja, dat zei ik al, dat wekte nogal wrevel, zachtjes gezegd. Op zeker moment werd het wel lachwekkend, pesten we hem er een beetje mee. Herpakte hij zichzelf wel sneller door, alsof hij z'n eigen gedrag ook een beetje raar vond. Nou, dat weet ik niet. Dat dachten we toen waarschijnlijk niet, dat is meer een interpretatie achteraf.
Hij was linksbenig, linkspoot noemde Derk hem altijd. Vraag me nu opeens af of dat denigrerend bedoeld was. Denk het eigenlijk niet. Nee, waarschijnlijk niet. Maar goed, fameuze passeerbewegingen, enthousiast, jongensachtig, en dan opeens weer dat gedrag, dat onhebbelijke. Ach, het ging nergens om, dat voetbal van ons. We deden het voor de lol, tussendoor, als we er tijd voor hadden. Word ik toch nog een beetje sentimenteel, niet vanwege zijn dood maar omdat het zo lang geleden is, dat voetbal van ons. En omdat we er zo'n plezier in hadden. Dat toch wel, dat overheerst, dat het leuk was. Dat het leuk was om toen te leven.
donderdag 14 januari 2016
zondag 27 december 2015
Droom een boot in de zon
Het mooiste concert
van dit jaar
vond vorig jaar plaats,
december, Vooruit
weet niet wat er gebeurde,
soms maak je dat mee,
als muziek een half duizend
mensen meeneemt
van verwachting naar
van verdriet naar
vreugde, dankbaarheid
dat is dan bereikt,
een combo speelde de nummers
die op voorhand vaststonden
de hoeveelheid mensen
aanwezig was ook wel
ongeveer duidelijk
en toch...
het bloemblad,
afgedwaald,
onder de hak
van dansen,
het woord,
veel meer dan het woord...
de keuze
het ontstaan
van wat
niemand zal het ontkennen,
dat het geluk was
wat boven ons hing
in de concertzaal,
de theaterzaal
niet als iets nastrevenswaardigs,
of onbereikbaars
maar meer als
de geur van zweet,
het meemaken,
het ja zeggen,
het onderdeel zijn
van die avond,
van alles wat het ons bracht.
van dit jaar
vond vorig jaar plaats,
december, Vooruit
weet niet wat er gebeurde,
soms maak je dat mee,
als muziek een half duizend
mensen meeneemt
van verwachting naar
van verdriet naar
vreugde, dankbaarheid
dat is dan bereikt,
een combo speelde de nummers
die op voorhand vaststonden
de hoeveelheid mensen
aanwezig was ook wel
ongeveer duidelijk
en toch...
het bloemblad,
afgedwaald,
onder de hak
van dansen,
het woord,
veel meer dan het woord...
de keuze
het ontstaan
van wat
dat het geluk was
wat boven ons hing
in de concertzaal,
de theaterzaal
niet als iets nastrevenswaardigs,
of onbereikbaars
maar meer als
de geur van zweet,
het meemaken,
het ja zeggen,
het onderdeel zijn
van die avond,
van alles wat het ons bracht.
maandag 3 augustus 2015
Vlaamse gaai
In de binnentuin had dit jaar een stel gaaien genesteld en twee jongen gekregen. De jongen waren al flink groot toen ik ze in de gaten kreeg. Dacht aanvankelijk dat er een nest jonge eksters zat. Die kunnen ook nogal tekeer gegaan. Jonge gaaien produceren een soort hees gekrijs en daar kunnen ze lang mee doorgaan. Als er gevaar dreigt kunnen ze ook een keel opzetten, maar dit had meer te maken met 'ik wil eten, ik wil nu direct eten'.
De jongen hadden een wat bollere kop, van de veertjes die nog wat pluizig zijn, verder waren ze al bijna net zo groot als de volwassen gaaien. Verenkleed was misschien iets minder scherp getekend maar al duidelijk dat van een Vlaamse gaai.
De laatste week had ik ze niet meer gezien, niet meer gehoord vooral. Zullen wel uitgevlogen zijn, dacht ik, dat moet op zeker moment gebeuren.
Vanochtend was ik wat vroeger de deur uit dan normaal. Ik had tijd om te blijven staan. Bij de gaai die ik op de gracht zag zitten, zo'n 200 meter van zijn geboortegrond. Ik kon behoorlijk in de buurt komen, maar ja, wat doe je met een gaai die je meent te herkennen? Een gesprek beginnen? Toen wist ik het, ik zou mijn brood met hem delen. En zo geschiedde.
zondag 15 maart 2015
Prullenbak
De vraag is: hoe lang moet je iets bewaren? Hoe lang heeft het waarde? Wanneer moet het weg?
Ik woon hier nu 5½ jaar en de prullenbak is in die tijd voor niets anders gebruikt dan voor de bladeren, de afgevallen bladeren van de planten die hier staan. Op de vensterbank en hier en daar een kastje. Bladeren en soms bloemen, bloemen die verdroogd zijn en de geest gaven. De laatste tijd is het wat harder gegaan omdat de ficussen, een kleine en een grote, het niet meer zo goed doen. Per week verliezen die wel een blad of tien, minimaal. Maar met of zonder ficus in slechte conditie, er komt een moment dat de prullenbak vol is.
En dan kan je best nog een beetje proppen en stampen, en dan kan er weer een jaar bij misschien. Maar toch, op zeker moment is er een besluit nodig.
Een besluit om 5½ jaar opgespaard blad, resten van leven, van fris en vrolijk groen, van plezier en lust, en opgevangen zonlicht en opgezogen water, om daar afscheid van te nemen.
Een kerkhof ruimen doe je ook niet zomaar. Dan haal je eerst eens diep adem en zegt: 'Nou, vooruit dan maar. Wat moet dat moet.'
Ik woon hier nu 5½ jaar en de prullenbak is in die tijd voor niets anders gebruikt dan voor de bladeren, de afgevallen bladeren van de planten die hier staan. Op de vensterbank en hier en daar een kastje. Bladeren en soms bloemen, bloemen die verdroogd zijn en de geest gaven. De laatste tijd is het wat harder gegaan omdat de ficussen, een kleine en een grote, het niet meer zo goed doen. Per week verliezen die wel een blad of tien, minimaal. Maar met of zonder ficus in slechte conditie, er komt een moment dat de prullenbak vol is.
En dan kan je best nog een beetje proppen en stampen, en dan kan er weer een jaar bij misschien. Maar toch, op zeker moment is er een besluit nodig.
Een besluit om 5½ jaar opgespaard blad, resten van leven, van fris en vrolijk groen, van plezier en lust, en opgevangen zonlicht en opgezogen water, om daar afscheid van te nemen.
Een kerkhof ruimen doe je ook niet zomaar. Dan haal je eerst eens diep adem en zegt: 'Nou, vooruit dan maar. Wat moet dat moet.'
zaterdag 15 november 2014
Tante
Een bijeenkomst. Neven en nichten, een enkele oom of tante. Twee achternichtjes. Aangetrouwd beschouw ik in dit geval maar als neef of nicht.
Foto's, daar ging het om. Foto's uit de albums van een tante die overleden was. Was. Ja, dat vind ik prettiger, was. Zeker na zo'n bijeenkomst, dan komt ze ineens wel weer heel erg dichtbij. Op de terugweg heb ik hele gesprekken met haar gevoerd. Doe ik nog wel.
Albums, echte fotoalbums. En plakboeken, waar de foto's ook flink vast in zaten opgeplakt. Fotolijm bestond nog niet. Of misschien ook wel, maar het was geen tijd dat mensen twee of meer soorten lijm in huis hadden. Of als er al een tweede soort was dan was die voor reparaties, klussen in huis.
Foto's... Het waren er veel. Erg veel. En onze tante had ook van alles bewaard dat daar tussenin paste. Ook een beeld gaf van wat er gebeurd was, uitnodigingen om een huwelijk bij te wonen, dankzeggingen, overlijdensbrieven, krantenberichten waarin familie of bekenden in voorkwamen. En dat waren er nogal wat. De familie was groot, en ze deed werk, als wijkverpleegkundige, waarbij ze ook veel andere mensen leerde kennen. Folders of ansichtkaarten van hotels waar ze verbleven had.
En bij veel van de foto's (bij allemaal?) onderschriften, commentaar, uitleg. Vaak op een onschuldige manier grappig. Bedoeld grappig, dat wel, maar toch... nergens ongeduld, nergens een voorafschaduwing van humeurige bedenkingen, ongemak, onbegrip. Liefdevol, zonder meer.
Er steeg langzamerhand een beeld op uit al die boeken, een ander beeld dan wat de meesten van ons hadden. Tante was geliefd, maar ook behoorlijk moeilijk. Hard voor zichzelf, eenzelvig, zo leek het. Zo had het geleken.
Tante had alles geboekstaafd en uit alles wat ingeplakt, bewaard was kwam een wijde blik naar voren, een veel wijdere blik dan we van haar kenden. Het was een brede samenvatting van alles wat ze was tegengekomen, op een of andere manier belangrijk voor haar geweest was. En er sprak een soms vrolijke, altijd lichte toon uit de kleine commentaren. En vooral een liefde voor de mensen die ze gekend had, haar gekend hadden.
Foto's, daar ging het om. Foto's uit de albums van een tante die overleden was. Was. Ja, dat vind ik prettiger, was. Zeker na zo'n bijeenkomst, dan komt ze ineens wel weer heel erg dichtbij. Op de terugweg heb ik hele gesprekken met haar gevoerd. Doe ik nog wel.
Albums, echte fotoalbums. En plakboeken, waar de foto's ook flink vast in zaten opgeplakt. Fotolijm bestond nog niet. Of misschien ook wel, maar het was geen tijd dat mensen twee of meer soorten lijm in huis hadden. Of als er al een tweede soort was dan was die voor reparaties, klussen in huis.
Foto's... Het waren er veel. Erg veel. En onze tante had ook van alles bewaard dat daar tussenin paste. Ook een beeld gaf van wat er gebeurd was, uitnodigingen om een huwelijk bij te wonen, dankzeggingen, overlijdensbrieven, krantenberichten waarin familie of bekenden in voorkwamen. En dat waren er nogal wat. De familie was groot, en ze deed werk, als wijkverpleegkundige, waarbij ze ook veel andere mensen leerde kennen. Folders of ansichtkaarten van hotels waar ze verbleven had.
En bij veel van de foto's (bij allemaal?) onderschriften, commentaar, uitleg. Vaak op een onschuldige manier grappig. Bedoeld grappig, dat wel, maar toch... nergens ongeduld, nergens een voorafschaduwing van humeurige bedenkingen, ongemak, onbegrip. Liefdevol, zonder meer.
Er steeg langzamerhand een beeld op uit al die boeken, een ander beeld dan wat de meesten van ons hadden. Tante was geliefd, maar ook behoorlijk moeilijk. Hard voor zichzelf, eenzelvig, zo leek het. Zo had het geleken.
Tante had alles geboekstaafd en uit alles wat ingeplakt, bewaard was kwam een wijde blik naar voren, een veel wijdere blik dan we van haar kenden. Het was een brede samenvatting van alles wat ze was tegengekomen, op een of andere manier belangrijk voor haar geweest was. En er sprak een soms vrolijke, altijd lichte toon uit de kleine commentaren. En vooral een liefde voor de mensen die ze gekend had, haar gekend hadden.
woensdag 2 april 2014
En ook vanavond dansen de vliegjes
En ook vanavond dansen de vliegjes,
hier onder de boom, in het niet eens zo late avondlicht.
Vanmorgen zong de merel.
Hier tegenover zitten er nu twee
op de nok, koppen naar elkaar gericht.
De staart van de een is wat dikker, breder uitgezet.
En samen vliegen ze op.
Die lezen geen krant, hebben geen weet,
geen Facebook, niks.
Klokgelui, nee, carillonspel.
Buurman beklimt met kleine jongen op z’n arm
de trap, op 1-hoog hebben ze volgens mij
toilet, slaapkamers misschien. Weet dat niet, zie alleen gordijn,
en die trap waarop af en toe iemand verschijnt.
Er is een straaljager overgevlogen, die heb ik dan gemist.
Rechts ook nog eentje. Nee, die vliegt nog,
is nog bezig zijn spoor te trekken in de lucht.
Klokgelui, nu wel. Ik kan er ook niks aan doen.
Het is nog veel te vroeg.
Nog veel te vroeg voor was.
Dat hadden ze niet moeten doen.
Ik was gewoon de krant aan het lezen
en ik vond het leuk je foto te zien.
Goede foto, goede kop, kleur ook nog.
Zullen we het daar op houden, kleur?
En licht? En weer waarbij je buiten kunt zitten?
Een aangename avond op het balkon.
Geen was, geen verleden tijd.
Vanavond niet.
hier onder de boom, in het niet eens zo late avondlicht.
Vanmorgen zong de merel.
Hier tegenover zitten er nu twee
op de nok, koppen naar elkaar gericht.
De staart van de een is wat dikker, breder uitgezet.
En samen vliegen ze op.
Die lezen geen krant, hebben geen weet,
geen Facebook, niks.
Klokgelui, nee, carillonspel.
Buurman beklimt met kleine jongen op z’n arm
de trap, op 1-hoog hebben ze volgens mij
toilet, slaapkamers misschien. Weet dat niet, zie alleen gordijn,
en die trap waarop af en toe iemand verschijnt.
Er is een straaljager overgevlogen, die heb ik dan gemist.
Rechts ook nog eentje. Nee, die vliegt nog,
is nog bezig zijn spoor te trekken in de lucht.
Klokgelui, nu wel. Ik kan er ook niks aan doen.
Het is nog veel te vroeg.
Nog veel te vroeg voor was.
Dat hadden ze niet moeten doen.
Ik was gewoon de krant aan het lezen
en ik vond het leuk je foto te zien.
Goede foto, goede kop, kleur ook nog.
Zullen we het daar op houden, kleur?
En licht? En weer waarbij je buiten kunt zitten?
Een aangename avond op het balkon.
Geen was, geen verleden tijd.
Vanavond niet.
1 april 2014
woensdag 19 maart 2014
Gemeenteraadsverkiezing: opkomst Leiden 119,2%
Was rond 10 voor 9 vanavond stemmer 2224 in het bureau. Daarnaast waren er 106 stemmen per volmacht uitgebracht. 2330 stemmen. Achter mij schoven nog steeds mensen aan en op het stationsplein zag ik, toen ik weer buiten kwam, nog enkele mensen naderen met stempas en paspoort al in de hand. Dat konden er wel eens 2350 worden vanavond. Maar ook zonder gespeculeer, 2330 is een mooi aantal.
Dat vermenigvuldigt met het aantal stembureaus in mijn gemeente (62) leert dat er in Leiden, tien minuten voor de sluiting van de stembureaus, zo'n 144460 stemmen zijn uitgebracht. Het valt hier dus wel mee met die lage opkomst.
Dat vermenigvuldigt met het aantal stembureaus in mijn gemeente (62) leert dat er in Leiden, tien minuten voor de sluiting van de stembureaus, zo'n 144460 stemmen zijn uitgebracht. Het valt hier dus wel mee met die lage opkomst.
Abonneren op:
Posts (Atom)
