Dorps

Van Jupiter naar Stilte

2011-12-18T00:40:00.007+01:00

Volgens Wim Noordhoek rijden alle trams naar de hemel. Deze rijdt van Jupiter naar Stilte. Dat komt een aardig eind in de buurt.

Pluggen nr. 7

2011-12-09T15:50:00.000+01:00

Kijk nu al een jaar of twee bij de pluggen. Elke keer dat ik in een doe-het-zelf zaak kom kijk ik bij de pluggen. Op zoek naar nummer 7. Pluggen formaat 7. 7 dat is de maat, heeft vooral te maken met de diameter, maar dan weer niet precies het aantal millimeters. Ze zijn er niet. Ze zijn er gewoon niet. Alsof ze er nooit geweest zijn. Je kan het aan een winkelmedewerker vragen. En dan krijg je als antwoord: "Pluggen nummer 7? Nee meneer, die bestaan niet. We hebben wel...". En dan komt dat hele rijtje van 4 tot en met 8, met een gat, een hapering tussen 6 en 8.
Daar hoort nummer 7. Pluggen nummer 7. Gewoon nummer 7!

Gamma, Praxis, Karwei... hallen vol ijzerwaren, hout en plastic maar een gewone plug nummer 7 is er niet bij!

Een plug nummer 7 ziet er zo uit. In het midden. Links pluggen met het formaat 8, rechts met 6 en daar tussenin twee pluggen nummer 7.

Hier nog even van de bovenkant. Het staat er echt op. De kleine zijn de pluggen nummer 6, in het midden de pluggen nummer 7, en rechts wat pluggen nummer 8.

2011-03-31T01:54:00.003+02:00

link naar geluid, gebruikt in de uitzending van Radio PingPong (http://radio-pingpong.blogspot.com/2011/03/31-maart-2011-ferry-heyne.html)

Een toevallige ontmoeting

2011-01-31T22:17:00.002+01:00

Was in het Huis van de Poëzie afgelopen donderdagavond. Dat vond plaats in het Utrechtse stadhuis. Optredens van tal van dichters op alle mogelijke locaties: één op één, twee stoelen tegenover elkaar ergens in de hoek van een gang, met een stuk of tien mensen, samen met de dichter aan een ovale tafel, met vijftien toehoorders in de kamer van een van de wethouders. Maar ook voor een groter publiek, in de grote hal beneden, voor de VPRO-microfoon, overal. En ook in de wandelgangen liep je voortdurend tegen dichters aan. Je moet er van houden.
Na een optreden van Pieter Boskma op de tweede verdieping bijgewoond te hebben ben ik met het programmaboekje in mijn hand eerst maar eens op verkenning gegaan. Een etage lager was ik bezig met een route te plannen naar de geïmproviseerde studio van De Avonden toen ik links van me aan het einde van de gang de rijzige gestalte zag van Victor Vroomkoning. "Kom, die groet ik eerst even." Een jaar of twee geleden hebben we elkaar ontmoet en dat was een bijzonder aangename kennismaking geweest. Ik steek mijn hand uit, druk de zijne en bemerk enige vervreemding in het gezicht van Victor. Hij kon zich mij kennelijk niet herinneren. Ik dacht, ik help hem even: "Twee jaar geleden hebben we elkaar in Winterswijk ontmoet, met Bart Droog." "Winterswijk? Ik ben nog nooit in Winterswijk geweest!" Victor is oud, althans een stuk ouder dan ik, maar ik schrok toch wel. Op zekere leeftijd is het helemaal niet zo vreemd als iemand een beetje vergeetachtig wordt, maar om nou van het ene op het andere moment (goed, er zaten twee jaar tussen) met een redelijk vergevorderd stadium daarvan geconfronteerd te worden, dat doet je toch wel even nadenken. Wat ga ik nu nog zeggen, zonder de situatie niet nog pijnlijker te maken? "In de bibliotheek, met Gedichtendag, twee jaar terug, met Bart, Bart Droog", probeerde ik nog. "Ik ken die hele Bart Droog niet en ik ben nog nooit in Winterswijk geweest!" De stelligheid van zo-even was nu toch wel een aardig eind richting irritatie aan het gaan. Ik verontschuldigde me maar, wat moet je anders doen? Ik keek nog eens naar zijn gezicht en realiseerde me toen dat ik tegenover H.C. ten Berge stond.

Welk lied was dat?

2011-01-16T22:15:00.001+01:00

Ik was in 1991 een keer als Moordgast te gast in een radiostudio die in een pracht van een villa gesitueerd was. Mocht daar over m'n werk vertellen en mijn mening geven over drie potentiële moordplaten ( door middel van wegstemmen of juist de beste van de drie uitkiezen, ik weet het niet meer).
En, wat eigenlijk veel leuker was, ik mocht mijn favoriete liedje laten horen. Tasje met lp's meegenomen, ik mocht me eens bedenken onderweg, maar het werd gewoon het lied dat ik thuis al uitgekozen had.
En vandaag kreeg ik een mail van iemand die dat toen gehoord heeft, op een cassette opgenomen heeft, maar op de cassette niet de aan- of afkondiging heeft staan. Welk lied of dat was?
Dat zijn nou berichten waar een mens blij van wordt. Het is nooit te laat om iets moois te delen.

Zo ziet de lp-hoes er uit: http://www.eyelessingaza.com/phot.html

Ik was er niet bij

2010-12-19T22:11:00.000+01:00

Haalde vandaag herinnering op: rond 1980 met de vriendengroep van toen naar Amsterdam afgereisd. Ik kan me de sterren/buitenverlichting van de Melkweg, gezien vanaf de brug, vanuit de achterkant van de stationcar van Henk nog herinneren. Ik was voor. De meerderheid wilde toch maar liever naar Paradiso waar The Dartz optraden. Ik bewaar niet veel herinneringen aan verveling en verspilde tijd, maar dit staat me nog helder voor ogen: in Paradiso niet verder geraakt dan het mengpaneel dat toen links, net voorbij de ingang stond (misschien nog steeds wel), en ben daar op de verhoging gaan zitten.
Hoe hard had ik moeten schreeuwen om mijn vriend(inn)en van toen er toe te bewegen om toch maar naar de Melkweg te gaan!? Captain Beefheart, ik kende het niet echt. Maar wist: dáár moeten we naar toe!

De Kleine Reuzin

2010-08-23T00:55:00.008+02:00

De nieuwe handhaver

2010-05-23T00:59:00.005+02:00

Zo af en toe kom ik nog in Amsterdam. Bij een recente wandeling viel me dit op. Het reclameboord van De nieuwe handhaver. Het is niet eens dat de stadswacht nu ook iemand mag bekeuren: ik had vroeger vaak een beetje medelijden met de stadswachten, een beetje met te dikke kont en te strakke broek door de stad wandelen met een notitieblokje en niks mogen doen. En dan ook nog de hele dag met een collega moeten keuvelen, want altijd met zijn tweeën. Daarop voortbordurend is het nu wel mogen bekeuren een hele verbetering, in hun leven, denk ik. De vragen wie ze dan gaan bekeuren, en op wat voor een soort overtredingen ze gaan letten laat ik hier even onbeantwoord. Niet dat dat onbelangrijk is maar daar gaat het nu even niet om.

Die poster...
Of het nou het avondrood is, het zwart van de silhouetten in combinatie met die petten, de vuist in dat logo dat met grote vaart onze kant op komt, het beeld dat neergezet wordt is niet dat van de vriendelijke, corrigerende (en nu ook bekeurende) hulpagent.
Associaties die ik wel heb bij dit beeld zijn geweldsuitoefening, intimidatie, huiver om 's avonds/'s nachts nog de straat op te gaan

Carillonconcert

2010-04-30T11:49:00.006+02:00

De start van Koninginnedag heb ik vanuit het openstaande raampje in mijn badkamer gevolgd. Dat wil zeggen het grootste deel van de tijd liet ik het aan mijn opnameapparaatje over, dat in het bijgevoegde - nogal statische - filmpje ook in beeld komt.

De dag begon nat en een beetje winderig, of dat de reden is weet ik niet, maar de klanken van het carillon hadden tussen 8:15 en 8:45 moeten klinken, de opname is van een uurtje later.

Geen zeurpiet

2010-04-22T14:44:00.008+02:00

"Wat voor bloemen wilt u?" "Nou, een beetje stoere bloemen. Ik moet er zo nog mee over straat".
De mevrouw van bloemenwinkel Ster van Bethlehem knikte eens en zei: "Dan zou ik in ieder geval deze nemen". Ze liet me de rode primula zien die na een bijna geslaagde poging tot onthoofding gewoon door was gegaan met bloeien. "Ja, zoiets, dat is in ieder geval geen zeurpiet".

Lavendel die overwintert

2010-04-22T14:41:00.004+02:00

Het was niet de eerste keer dat een lavendelplantje na een paar maanden balkon grijs en vaal werd. Op, dacht ik dan, en, dat is snel. Ik vroeg me af hoe anderen dat deden met hun jarenlang groen blijvende lavendelplanten die soms wel uitgroeiden tot struiken. Paar weken terug op de Lange Mare een nieuw plantje gekocht (waarvan je rechts een paar blaadjes ziet) en gelijk maar mijn vraag gesteld aan de bloemhandelaar. Hij herkende het verhaal en vertelde me dat mijn lavendel van vorig jaar misschien helemaal niet dood was: kort snoeien, in verse grond zetten en best kans dat hij weer gaat groeien. Kijk aan. Thuisgekomen eerst maar eens gaan knippen in de plant en stond op zeker moment met dorre takjes in mijn handen waar al weer groen aan zat. Ik keek eens goed en zag aan het laatste takje dat ik nog niet had weggeknipt (steekt op de foto een flink stuk boven de rest uit) ook al een paar nieuwe groene blaadjes zitten. Sorry hoor, mompelde ik, ik lette niet goed op, geloof ik. Heb de plant voorzien van nieuwe grond en een grotere pot en hem een voorspoedige toekomst beloofd

Onverstoorbaar

2010-04-02T23:59:00.004+02:00

Zat gisteren in een restaurant. Was naar binnen gelokt door bord op straat met overzicht dagschotels. Daar zat wel wat voor me bij. En nog betaalbaar ook. Na een dag slenteren, boodschappen doen, cadeautjes zoeken, werken, reizen en nog zo wat zag ik het toch niet meer gebeuren dat ik enthousiast mijn groentelade zou inspecteren om ingrediënten bijeen te zoeken voor een warme maaltijd. Te moe, en ook al te hongerig.
Ik mocht gaan zitten aan een piepklein tafeltje, waar ik twee van mijn drie tassen onder wist te krijgen, de losse lamp die ik de halve dag al meedroeg er bovenop, de derde tas in het nauwe gangpad.
De schotel van mijn keuze was uitverkocht, geen probleem, die met vis leek me ook goed. En een glas wijn graag. Die kwam snel en was ook goed koud. Ik was tevreden. En in afwachting van de maaltijd haalde ik de kranten tevoorschijn die ik kort na aankomst in de stad bij een sigarenzaak had meegenomen, en begon te lezen. Was net klaar met de evenementenvergunningen en begon
aan de aanvragen voor een kapvergunning toen ik plotseling in de linkerbovenhoek van mijn gezichtsveld een merkwaardig lichtschijnsel zag. Het bewoog en leek dichtbij. Ik probeerde me nog even te concentreren op het lot van de prunus en goudenregen maar dat lukte niet lang meer. Mijn linkeroogbol draaide schuin omhoog, mijn wenkbrauw volgde die beweging, en ging nog iets verder omhoog toen de oorzaak van de afleiding tot me doordrong. Mijn krant stond in brand. Ik bewoog de krant naar rechts, liet hem in het midden van het kleine tafeltje zakken en drukte de vlammen uit. Keek toen naar een tweede brandhaard die vanonder de krant tevoorschijn was gekomen. Het bakje met suikerzakjes. Mijn krant had kennelijk als brug gefungeerd tussen het waxinelichtje en het papier van de suikerverpakking. Ik plukte een paar zakje uit het bakje en legde ze op het graniet van het tafelblad. Met mijn hand doofde ik de vlammetjes, veegde de gemorste suiker en de rest van de suikerzakjes op een hoop en streek toen mijn krant weer glad En las, onverstoorbaarheid veinzend, verder.

suikerzakjes op andere ondergrond gefotografeerd

Nieuwjaarswens

2010-01-05T22:05:00.003+01:00

Gisteren op de gracht haastige stappen achter mij, te haastig wat mij betreft voor de bevroren troep die op de stenen lag maar dat moest de man zelf weten. Ik maakte me toch onwillekeurig wat breder en sloeg rechts af, mijn straatje in. De man moest daar kennelijk ook wezen en na een meter of tien werd het duidelijk dat hij mij wilde passeren. Ik hield iets in, wilde niet voor mijn eigen huisdeur de achteropkomende onbekende op gelijke hoogte hebben. Enfin, man passeert, ik kijk even opzij, zeg goedenavond, man kijkt voor zich maar groet wel terug. Ik vond het wel best. Hij is al weer een paar stappen voor me als ik nog iets hoor, een paar in elkaar geknede lettergrepen waar ik helemaal niets van kan maken. Ik pak mijn sleutels en ga mijn huis in.

Later die avond in een zo goed als lege bioscoopzaal naar Micmacs à tire-larigot gekeken. Na twee minuten aftiteling me uitgerekt en langzaam opgestaan. Me omgedraaid en de twee andere bezoekers achter me die net hun stoelen verlaten hadden begroet met een glimlach en een hallo. De vrouw zei iets terug maar daar verstond ik wederom niets van. Even later al bij de uitgang van de bioscoop bedacht ik dat zij waarschijnlijk “gelukkig nieuwjaar” tegen mij gezegd had. Wat te doen, na anderhalve minuut alsnog deze nieuwjaarswens beantwoorden? Dat zou wat vreemd zijn, alsof ik zo lang nodig had om te bedenken of zij mijn nieuwjaarswens wel waard waren. Het zou vreemd kunnen vallen. Niets zeggen? Ik wilde mijn stem nog wel even te laten horen. Voordat de buitendeur door de man werd opengeduwd zag ik ze nog even naar het tafeltje kijken waar eerder die avond het Filmhuismeisje met de kassa gezeten had. Ik zag dat dezelfde fietssleutel die ik om kwart over negen al op de hoek van de tafel had zien liggen er nog steeds lag. “Hij ligt er nog steeds, die sleutel, die ligt er de hele avond al.”. Het was weliswaar geen nieuwjaarswens maar dan wisten ze toch dat ik de beroerdste niet was.

Beelden Papa Adama

2009-12-18T00:21:00.012+01:00

Vraag me niet waarom de man zo heet (volgens mij legt hij het zelf wel ergens uit), het gaat niet om zijn naam - hoewel ik daar toch wel benieuwd naar was - het gaat om zijn beelden. Wat een kracht! Wat een karakter! Wat een goede plek voor deze prachtige beelden! En wat maken ze eenvoudig duidelijk wat het verschil tussen kwaliteit en prutswerk is. Ja, hier valt nog wel een boom over op te zetten, dat snap ik, maar dat ga ik niet doen. Voor de grapjassen, bespaar u de vraag, ik deel dit werk van Papa Adama in bij de eerste categorie.

Het begon met een paard en ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee of dat een werk is van de genoemde Adama. Er staat een bordje voor met de tekst "Niet beklimmen" of een soortgelijk aanwijzing, dat is op deze foto vanwege de sneeuw even niet te lezen. Het staat voor de voorpoten (voorbenen?) van het paard. Dat paard staat er sinds de zomer. Het kan ook het voorjaar zijn geweest.

Staat er... er... staat op het landje, het restantje van het landje naast Artis. Voor het parkeerterrein van deze dierentuin. Restant, omdat dit hele gebied tussen dierentuin en het water van het Entrepotdok een jaar of tien geleden nog een mooi ruig gebied was, met woonboten bijna tot aan de Sarphatistraat, krakkemikkige bouwsels, een onverhard pad, struiken, gras, bomen. Ooit lagen er ook rails, die liepen door tot op het terrein waar nu het niet zo fraaie appartementencomplex tussen Plantage Doklaan en Plantagekade ligt (aan die rails linken ook weer allerlei verhalen en akeligs)

Dat landje, dat restant van het landje is een mooi klein gebiedje, net naast het voet- en fietspad tussen Plantage Kerklaan en Entrepotdok. Ik kwam er vaak langs. Zag een zelf- (maar door wie) gemaakt bankje verschijnen, zag er verscheidene bloemen omhoogschieten, een poging om kerstbomen een tweede leven te gunnen, en nu (van de zomer, of van het voorjaar) dus het paard. Er was iemand (een aantal mensen?) die zich om het landje bekommerde. Er werk van maakte. Iets goeds verrichtte.

En op zeker moment kwamen er beelden rondom het paard te staan. Of ze een voor een verschenen, of op een andere manier stapsgewijs weet ik niet, maar er stonden niet opeens vijf beelden rondom het paard, er zat tijd tussen.

Je ziet dat als je er langs fietst, je registreert dat. En op zeker moment besluit je af te stappen en het eens beter te gaan bekijken. En je ziet wat je al wist: dit is mooi, dit is van waarde. Dit gaat ergens over, al zou je bij god niet weten waarover. Dit is iets waardoor een mens zijn hersenen herschikt, een andere manier van kijken ervaart, deelgenoot wordt van iets, al weet hij nog niet van wat maar wel dat hij er graag deelgenoot van is.

Toen er vijf of zes (ik moet ze nog eens natellen) stonden bleek er ook een bordje te staan met een naam erop. Ik geef toe, het bordje doet afbreuk aan de romantiek. Het is mooier om iets zomaar, zonder reden te zien verschijnen, nergens een spoor van uitleg te vinden en het op zeker moment misschien ook weer kwijt te zijn. Dat doet pijn, het weer kwijt zijn, althans, het kan schrijnen. Maar het raadsel, de vraag (hoe? wat?) die daardoor in je geheugen aan dit stukje Amsterdam wordt geplakt is ook wel weer mooi. Je begrijpt dat iemand verantwoordelijk is, maar je ontmoet enkel de schoonheid, de verrassing, het tentoongestelde.

Ik heb de naam opgezocht en dat kunt u ook doen. Een geheim is het verder niet.

Iets van de romantiek mag dan weg zijn, de beelden zijn er niet minder om.

Het is al een poosje mijn dagelijkse route niet meer, maar vandaag was ik weer in de buurt. Onder alle weersomstandigheden kunnen ze me een moment van bevreemding/instemming/vreugde verschaffen. Vandaag lag er toevallig een beetje sneeuw. En dit zijn de foto's.

De schoorsteen

2009-12-15T22:36:00.016+01:00

Sinds ik hier woon zijn ze die schoorsteen aan het opknappen. Hij wordt mooi uitgelicht, dat ziet er best aardig uit 's avonds. In het begin viel me op dat er mannetjes op liepen. Niet op de schoorsteen zelf, maar op de ring die er omheen zat. En die ring kwam telkens hoger te zitten. Ik denk dat ze met de verlichting bezig waren of met de steentjes, de voegen een beetje bijwerken. Dag in, dag uit, werd er iets gedaan op die ring, die om de schoorsteen zat. En nu is die af, die ring waar ze opliepen, waar ze op aan het werk waren die is er niet meer.

En het gekke is, hij rookt weer. Sinds gisteren zie ik rook uit de schoorsteen komen. Terwijl het industrieel monument waar hij bij hoort toch echt niet meer als industrie fungeert. Zo is mij verteld. En ik dacht zelf ook al zoiets geconstateerd te hebben. Maar hij rookt weer. Hij doet het weer, zou je kunnen zeggen.

Fairport Convention op Bilzen

2009-06-10T21:41:00.007+02:00

Kom zojuist tot de conclusie dat ik Fairport Convention een keer heb zien optreden. Toch een redelijk legendarische band. Ik kan me er niets van herinneren, ik kan me er absoluut niets van herinneren. Maar ja, dat jaar ook The Jam, Blondie, Gruppo Sportivo en Herman Brood op het programma. Van de eerste drie heb ik nog fotootjes, en - wie weet - mede daardoor dat ik me die optredens wel meen te herinneren. En zat Brood toen niet weer even een paar weken in de gevangenis? Ik weet het echt niet meer.
Jammer, ik zou wel ergens vanonder de zoden van mijn geheugen plotseling wat muziek willen horen opklinken, Lademachers akkoorden of de schurende stem van Richard Thompson...
Aah...! (drie minuten 'historisch' onderzoek later) ... Thompson zat niet eens in die band, die was er al in 1970 mee opgehouden. Geen wonder dat ik me er helemaal niks meer van kan herinneren.

Voorjaar op mijn balkon

2009-06-03T16:22:00.004+02:00

De margrieten doen het goed, gaan mooi open als de zon schijnt. Vanochtend zag ik ze rond een uur of negen nog staan met gesloten bloemen. Een uurtje later scheen de zon en waren ze aan het ontwaken. Zo zag dat er ongeveer uit (en klonk het).
De zon werkte helaas niet de hele tijd op volle kracht mee.

Samen de crisis te lijf - 1

2009-04-13T02:08:00.009+02:00

De FNV stuurde mij een brief. Ze willen graag dat ik mij uitspreek. Het gaat over de crisis ("Het zijn barre tijden, de economie holt wereldwijd achteruit"). Men laat mij weten dat er sinds 25 maart een sociaal akkoord is, een akkoord "om trots op te zijn".
Men vervolgt met: "Dankzij fors verzet van de FNV blijft de AOW-leeftijd op 65 jaar als we voor oktober met een goed alternatief komen." Dat lijkt een simpele zin, maar wat staat er nou eigenlijk? Wat zijn goede ideeën en wie gaat dat beoordelen? En is de FNV in staat om met goede ideeën te komen? En, los van de vraag of de FNV er mee zal komen, bestaan die goede ideeën überhaupt?

Enfin, de FNV wil graag van de leden weten wat zij van het bereikte akkoord (met regering, de werkgevers en andere vakcentrales) vinden. Zij stelt de vraag: "Steunt u de gemaakte afspraken?", en vraagt de leden om daar met een simpel ja of nee op te antwoorden.
Om misverstanden te voorkomen laat de FNV aan de leden weten (van wie zij tenslotte graag de mening wil horen) dat:

"'Ja' tegen deze afspraken betekent: 'Nee' tegen AOW naar 67.
'Ja' betekent bescherming van werknemers tegen werkloosheid.
'Ja' betekent bescherming van koopkracht voor werkenden, gepensioneerden en uitkeringsgerechtigeden.

'Nee' tegen deze afspraken betekent een vrijbrief voor het kabinet om zijn gang te gaan.
'Nee' betekent verdieping van de crisis, meer werkloosheid en aantasting van de koopkracht. "

Dat wordt een lastige afweging, dat zie ik nu al.

Vrij Nederland

2008-08-10T23:15:00.005+02:00

Ik zocht iets op de site van Vrij Nederland en klikte wat verder. Op zeker moment krijg ik de tekst 'De geschiedenis van Vrij Nederland' in beeld ('Over VN' onder de tab 'bij VN')

Daarin lees ik dat sinds het aantreden van Emile Fallaux als hoofdredacteur het blad terug wil naar de journalistieke diepgang. Of zoals ze het zelf zeggen: "weg van de hitsigheid van de dag en terug naar de diepgang"

Ter illustratie van de ontwikkelingen die het blad sinds de oprichting in 1940 heeft doorgemaakt staan aan de rechterzijde van de tekst een viertal covers uit het verleden afgebeeld. Een uit de oorlogsjaren, een gestencild of getypt blaadje, een uit de jaren zeventig of tachtig toen het blad op krantenformaat verscheen, en twee van recentere decennia.

Wat opvalt rechts is dat de cover langzamerhand een verschuiving vertoont van tekst naar beeld, en uiteraard van zwart wit naar kleur. De vroege Vrij Nederland is een en al tekst, voorzover er beeld is zou je de opmaak van de naam van het blad daar misschien nog onder kunnen scharen, maar voor de rest is het tekst, tekst, tekst. De zeventig jaren variant bevat veel tekst. De artikelen beginnen gewoon nog op de voorpagina. Wel drie kleine foto's en een flinke tekening. Maar het gros van deze opmaak is gereserveerd voor letters, twee kolommen links met o.a. inhoudsopgave van deze editie, en vier kolommen tekst van het hoofdartikel. Dan een voorkant uit (ik schat) de late jaren tachtig of de jaren negentig: vier kleine foto's en vier grote foto's. Op die foto's hoofden, onder die foto's tekst, laten we zeggen de kop van het artikel, of soms zelfs daar een kreetachtige samenvatting van, zoals 'Marcel en Joop' . De variant van een jaar of vijf terug is een voorkant waar de gehele voorkant gevuld wordt met een (getekend) hoofd. Daaroverheen nog wel een wegklapbaar flapje (met de breedte van een halve pagina) waarop informatie over de artikelen van deze week.

Nee, dan de voorkant van deze week, van de nieuwe VN, zeg maar. Van de VN die "weg van de hitsigheid van de dag en terug naar de diepgang" is. Die ziet er zo uit:

Het stukje 'De geschiedenis van VN' besluit met de volgende woorden: "Het blad blijft geëngageerd en geworteld in de strijd tegen onrecht die de pioniers er in 1940 toe brachten het blad op te richten."

Vandaag op mijn balkon

2008-08-09T12:40:00.009+02:00

Beweer dan nog maar eens dat bloemen niét sensueel zijn.

Van DAF tot Them, van Stabat Mater tot Sham 69

2008-07-25T00:53:00.006+02:00

In nog geen week tijd de 2e van Them gevonden, met Call my name erop (poosje terug gehoord bij Boogie Nights van Stoffer & Bentz en Alfred Koster, en sindsdien alleen maar gehoord dat deze waarschijnlijk ook nog wel in de serie heruitgaves van Van Morrison opgenomen zou worden maar nu niet leverbaar is); The Convincer van Nick Lowe, Stabat Mater van Vladimír Godár met Iva Bittová (wonderlijk mooi) en (voor het evenwicht zullen we maar zeggen) ook That's Life van Sham 69 en de 1e van Eddie and the Hot Rods (en wat klinkt die goed! Wat klinkt die geweldig goed! En wat swingt het, wat is het heerlijk dwingend en opwindend. Om luidkeels mee te zingen. Het is dat ik een koptelefoon ophad anders was ik de hele Waaghals doorgegaan). En dan ook nog een goedkope uitgave van The heart of the Congo's. En o ja, DAF. Ook al een poosje naar op zoek. Niet leverbaar, zelfde verhaal. Maar bij De Waaghals was hij er gewoon. Geweldig!

Plaatjes draaien en lobelia's

2008-07-03T16:15:00.010+02:00

Vandaag laat opgestaan. Op het balkon bezig geweest, bloeiende plantjes overgezet in grotere potten, uitgebloeide, bijna dode planten in een aparte plastic bak samengevoegd. Ze mogen daar nog even vegeteren, bedenken of ze echt dood willen of misschien nog een tweede leven ambiëren. Ik geef ze de tijd.

Ondertussen stond de radio aan. Plaatjes Draaien op Radio 6, eindelijk weer eens muziek die me niet van a tot z bekend voorkwam. Vreemde geluiden, interessante klanken, en er werd ook nog leuk over verteld. Het euvel van Plaatjes Draaien (een programma tussen 14 en 16 uur, waar elke werkdag een gast komt vertellen over de leuke plaatjes die hij meegenomen heeft naar de studio, af en toe afgewisseld met de muzikale keuze van de presentator) is dat het op zeker moment langs je heen gaat. Hoe ze het voor elkaar krijgen weet ik niet, er wordt redelijke gevarieerde muziek gedraaid (jazz, pop, singersongwriterwerk), maar op een of andere manier past het allemaal in een stramien: brave, ongevaarlijke, redelijke aangename, goed in het gehoor liggende, niet al te mainstream klinkende muziek. Vandaag was het anders, dankzij de gast Pascal Plantinga. De presentator werd er zenuwachtig van, zo leek het. Hij vroeg zich meermalen af of de luisteraar dit wel aan kon. Mijn antwoord is: JA

Korfbal

2008-06-04T23:32:00.001+02:00

Vanavond kwam ik tijdens de wandeling naar huis weer langs het veld van Swift. Maandag werd er getennist, vanavond was er een clubje aan het korfballen. Ik dacht aan mijn voornemen om weer eens wat lichaamsbeweging te hebben. Wandelen en fietsen doe ik genoeg, maar georganiseerd wat dieper ademhalen en zweet tevoorschijn toveren heeft toch ook wel wat. Zeker anderhalf jaar terug stond er een oproep in het buurtkrantje van de korfbalclub. Vooral bij de senioren konden ze nog wel wat nieuwe mensen gebruiken. Hmm... buitenlucht... lekker dichtbij... hmm. Zo mijmert een mens wat af over de mogelijkheden die hij meent te hebben.
Vanavond dacht ik dus " ik zou ook even het terrein op kunnen lopen en informeren of ze nog mensen zoeken, en hoe dat dan in zijn werk gaat". En ik liep door.
En realiseerde me vijftig meter verder "als ik het nu weer bij een voornemen laat weet ik wel weer hoe het gaat, dan herinner ik me dit voornemen over een paar maanden, en koppel ik er misschien weer een nieuwe aan vast"
Ik keerde om, keek bij het hek wie in aanmerking kwam om door mij aangesproken te worden, koos voor een oudere heer die in gesprek was met een jonge dame, benaderde de beide sprekers behoedzaam, ook in verband met een forse hond die op me af kwam lopen, bleef even beleefd glimlachend naar de wereld staan kijken en zag toen een barman in de kantine die het niet al te druk leek te hebben en liep op hem af. Hij vroeg me of ik wedstrijdlid wilde worden of recreatief lid. Dat laatste leek me wel wat. Hij verwees me naar een clubje ouderen die in een hoek van het veld met niet al te gestroomlijnde bewegingen veel plezier leken te hebben in een potje korfbal.
Om een lang verhaal... volgende week mag ik als ik een paar gymschoenen meeneem meedoen met de recreatieve korfballers. Ik verheug me erg op recreatief korfballen!

Balken

2008-06-01T00:25:00.000+02:00

Er staan stukken hout in de gang, en ook in de kast waar de cv-ketel hangt. Balken, met aan een zijde lange, smalle planken er aan vast geschroefd. Die planken waren ooit bedoeld om de dwarslatten op te laten rusten. Hoewel dwarslatten (sinds een jaar of wat een Herenleed-woord) niet de goed omschrijving is, het waren losse planken waar weer een hardboardplaat met gaatjes op lag, en daarbovenop een matras. Dat is lang geleden. Ik heb het over een huis aan de Karimatastraat, reeds lang gesloopt. Ik huurde dat voor 50 of 75 gulden, voor een maandje of zes. Toen moest ik eruit, naar de volgende woning van het Grondbedrijf. Lang geleden… ik heb daar oudjaar meegemaakt, en ook het bericht dat er doden waren gevallen bij de Europacupfinale. Ik had toen zelf geen tv, ik vernam het per telefoon(cel). Goed, toen ik daar in kwam stond daar dus een bed, een zelfgebouwd bed, achtergelaten door de vorige bewoner. En ik heb dat bed in gebruik genomen. Ik heb er twee matrasjes op gelegd (de matrassen die nog afkomstig waren uit het ouderlijk huis, matrassen die op mijn slaapkamer en op die van mijn zus jaren dienst hebben gedaan). Het moet '85 geweest zijn dat ik dat bed vond. Ik heb het later meegenomen naar volgende woningen, achtereenvolgens Kramatweg, Lindenstraat, Blankenstraat en naar het adres waar ik nu woon. Daar kreeg ik op zeker moment door mijn buurman zijn oude bedbak aangeboden. Hij had een nieuw Auping-bed gekocht en deed de bak weg. Ik heb de bak dankbaar in ontvangst genomen en heb het jarenlang meegesleepte zelfbouwbed weer uit elkaar geschroefd en het in de berging gezet. Tussen berging, gang en cv-kast zijn die balken de laatste jaren regelmatig heen en weer verplaatst. Ik had dan weer een idee, zag voor me dat ik de balken goed kon gebruiken voor een niet helemaal goed uitgedachte kastconstructie, en haalde de balken vast tevoorschijn. Om ze later, vaak lange tijd erna maar weer eens op te bergen. Vandaag kwam ik de balken weer tegen. Twee ervan zijn tegen een muur geschroefd in de cv-kast waar ze enkele uit de sponning gehaalde ruiten moeten beschermen tegen beschadigingen, één balkje staat ernaast, omdat die mooi tussen lichtknop en het deurkozijn past. De twee wat langere balken staan in de gang, waarschijnlijk zijn die een tijdje geleden tevoorschijn gehaald vanwege een van die plannen waar ik net over had. Op de plek waar ze nu staan staan ze toch snel al een maand of drie, denk ik. Het plan was dit keer iets met een soort boekenplankconstructie op twee meter hoogte, langs een van de muren in de gang. De balken bleken te kort. Dat klopt, realiseerde ik me nadat ik eerst even raar naar het meetlint had staat kijken die een kleine 1,90 meter aangaf. Ik heb ze ooit moeten inkorten omdat mijn bed niet paste in een alkoofachtige hoek van mijn toenmalige woning aan de Blankenstraat. Dat was ik kwijt, zoals ik die hele Blankenstraatperiode bij voorkeur niet al te lang door mijn hoofd laat gaan. Maar die balken heb ik dus nog, al 23 jaar. Die hou ik bij me, omdat ze ooit nog wel eens van pas konden komen. Bovendien vind ik het zonde om ze weg te gooien.

Bolletjes

2008-05-28T21:44:00.001+02:00

Weken ben ik nu al aan het wachten op de fresia's en de tijgerbloemen. Die had ik volgens de aanwijzing op de verpakking zo'n 5 cm onder de grond gestopt. Nu ik die verpakking nog eens goed bekijk zie ik dat de onderkant van het bolletje max. 5 cm onder de grond moet, en niet het bovenkantje, zoals bij de door mij geplante bolletjes. Aangenomen dat ik een goede inschatting gemaakt heb van wat de onder- en de bovenkant is (anders is de bovenkant ver onder de maximaal toegestane diepte van 5 cm, die geldt voor de onderkant van het bolletjes, terechtgekomen, en dan ook nog ondersteboven) zit er dus veel te veel aarde bovenop. Ik weet niet hoe die dingen het signaal krijgen: ‘we gaan groeien!’ maar op zo'n diepte wordt het niks, daar ben ik inmiddels wel van overtuigd. Dus vanavond heb ik ze maar opgegraven en losgepeuterd en ze gelijk maar een nieuwe begrafenis gegeven, nu met nog veel meer twijfel over boven- en onderkant, maar wel met het bolletje vlak onder het aardoppervlak. Morgen ga ik gelijk kijken, en ik wil eigenlijk dat er dan een mooie groene stengel aan ontsproten is, of in ieder geval het begin ervan. De dagelijkse inspecties tot nu toe verliepen nogal teleurstellend, als er al iets opkwam op de plek waarvan ik dacht dat ik de bolletjes gezaaid had was het muur, je weet wel dat gezellige woekerkruid.
Mochten ze nou toch allemaal ondersteboven zijn beland hoop ik dat ze in ieder geval een beetje enthousiast wortels aan gaan maken en die dan maar zo sierlijk mogelijk boven de grond uit steken. Dan vergeef ik ze dat ze er geen bloemen aan maken.